अनामिका

  मला भावलेल्या स्त्री व्यक्तिरेखा   लता मंगेशकर  काही महिन्यांपासून मी जेव्हा “मला भावलेल्या इतिहासातील स्त्री व्यक्तिरेखा” ह्या शीर्षकाखाली लेख लिहायला सुरुवात केली तेव्हा लता मंगेशकर ह्या व्यक्ती विषयी लिहायचे हे अनेकदा मनात येऊन गेले. पण केवळ ह्यासाठी लिहिले नाही की इतिहासातील कुठे आहेत दीदी? त्या तर आपल्याबरोबर आहेत. छान गातायेत. आणि दुसरे कारण त्यांच्याविषयी लेख न लिहिण्याचा हे की त्या सामान्य स्त्री नाहीयेत तर त्या  स्त्री रूपातील साक्षात  सरस्वतीची अवतार आहे. दैवत आहेत. संगीत प्रेमी, तरुण, वृद्ध, बाळ गोपाळ यांची देव्हाऱ्यात वीणा घेऊन बसलेली गानसरस्वती. आणि अशा दैवताबद्दल माझ्यासारखी लहान, अतिसामान्य व्यक्ती काय लिहिणार? माझी वाणी मूक होते, अचंबित होते लताताई तुझे गाणे ऐकून! तरी आज मी तुझ्याबद्दल लिहिण्याचा प्रयत्न केलाय.....   आज सकाळी जी बातमी पाहिली की आपल्या सगळ्यांच्या लाडक्या लतादीदी काळाच्या पडद्याआड…. आणि अचानक घड्याळ थांबल्यासारख झालं, तिथेच थिजल्यासारखं झालं…  हे कसं शक्य आहे? देव्हाऱ्यासमोर जाऊन पाहिलं, सगळे देव आहेत की, सरस्वती ...

  चलो इक  बार फिर से   परवा अचानक  तो भेटला …अनामिका कुणीतरी हाक दिली…मागे वळून  थांबले ..ओळखलं?35 वर्षांचा  काळ लोटला होता…… तरी मी मनात म्हटलं विसरलेच कुठे होते तुला ? आणि मग त्याने  रस्त्यावरच मनमुराद गप्पा मारल्या…पूर्वी मारायचा तसंच. तो म्हणाला छान दिसतील आहेस आजही तू ……मी मात्र डोळ्याखालची काळी वर्तुळं लपवण्याचा प्रयत्न करत होते…. हे लक्षात आलं असावं त्याच्या कारण  पुढे तो म्हणाला तुला मेक अप किंवा ओठांवर लाली  कधी लावायची गरजच नाही पडली…तुझी बोलण्याची मिठास ओठांवर असते नेहमीच न्यारी…  मी अवघडत होते…तो मात्र बोलतच होता…चंदेरी बटांमुळे केसांच्या व्यक्तिमत्त्व तजेलदार झालंय ग तुझं…आजही तुळशीवृंदावन समोर रांगोळी असं पाहिलं की अनामिका तूच येतेस डोळ्यांसमोर….  मी घड्याळ  पाहिलं अन् म्हटलं उशीर  होतोय…नंतर बोलू.. केव्हा? सांग ना..मी नुसतंच  हसले.. जाऊ या का डिनरला? धाडकन त्याने विचारलं… सांग  ना येशील  का candle light dinner ला.sea shore war किंवा चांदणं पांघरलेल्या आभाळाखाली कुठेही मंद वार्‍याच्या झुळू...

  आज अनंत चतुर्दशी अर्थात श्री गणेशाचे विसर्जन.  माझी लहान मुलगी 7,8 वर्षांची असेल तेव्हाची आठवण झाली. आमच्याकडे गणपती स्थापना झाली त्या दिवसापासून गणपती बाप्पाच्या भोवती असायची.कोविडच्या काळात स्वतःच्या चिमुकल्या हाताने गणपतीची मुर्ती तिने माझ्या मदतीने केली होती.रोज अथर्वशीर्ष मी म्हणत तिने गणरायाला अभिषेक करायचा.हा नित्यक्रम असे. मग आला विसर्जनाचा दिवस. आम्ही तलावावर विसर्जन करण्यासाठी गेलो तर बाई साहेब रडू लागल्या.बाप्पा जाणार म्हणून डोळे डबडबलेले होते तिचे आणि त्यामुळे माझेही.शेवटी झाले विसर्जन.  घरी आलो तर ती गालात हसत होती , म्हटलं काय केलं तू ? नक्कीच काही तरी आहे! तर मला म्हणाली तू आधी promise कर कोणाला सांगणार नाही .मी म्हटलं promise. मग हळूच लपवलेला उंदीर काढून दाखवला आणि तिच्या चेहर्‍यावरील आनंद गगनात मावेना.मला म्हणाली बाप्पा उंदीर वर बसून travel करतोना. आता येईल बाप्पा आणि मी तर देणारच नाहीये त्याला उंदीर. मग आपल्याच कडे रहावं लागेल बाप्पाला! तिच्या बालीश सुखाला मी त्यादिवशी हिरावून नाही घेतलं पण  दुसर्‍या दिवशीपासून रोज समजावत गेले."अगं ज्याच्या नावातच...