Posts

पहचान “स्त्रीत्व” की

Image
पहचान “स्त्रीत्व” की शायद मैं अच्छी माँ नही बन पायी…लेकीन मैंने कोशिश बहुत की थी. रसो॓ई,नाश्ता और घर के सारे काम निपटाकर फिर ऑफीस जाती थी आज भी ऑफीस की तैयारी में लगी थी..रोज सुबह की तरह मुझे जाना था.वक्त पे पहुंचना जरूरी था.. आसान नही था…बिल्कुल आसान नही था मेरे लिए नन्हे हाथोंमें पकडा मेरा आंचल कोमल उंगलींयोंसे छुडा लेना…वही मां का आंचल जो बेटी की ढाल होती है.. क्या मैं खुदगर्ज हो गयी थी! मैं रोज ममता की परीक्षा देती थी…  “माँ ऽऽ मुझे भी ले चलो तुम्हारे साथ..” सुन रही थी मैं मेरी बेटी की रोने की आवाज… फिर भी ॲक्सिलेटर का स्पीड बढाकर स्कूटर से मैं चल पडी. मूडकर देेखने की हिम्मत नही थी मुझमें.. मैं कमजोर नही पडना चाहती थी.. कितनी बेरहम थी ना मैं? क्यू मैं नोकरी कर रही थी? पैसा कमाना जरूरी नही था…बिल्कूल नही…दहलीज के उस पार जाना इतना जरूरी था? फिर क्यू?...किस तरह सवालों के जवाब दू मैं?कैसे समझाऊं? पैसों से भी ऊपर होता है खुद का अस्तित्व! खुद की पहचान… मेरा वजूद… लेकीन अब….जब मैं दहलीज के इस पार बैठी हू.. उम्र के इस पडाव पर आज जब पीछे मूडकर देखती हूं एकही सवा...

कथा -

Image
सोल मेट  डिअर हजबन्ड , आज मला पत्र लिहायचा मूड आलाय. कारण म्हटलं तर काहीच नाही आणि म्हटलं तर बरंच काही.म्हणजे झालं असं…काल पुस्तकाच्या कपाटातून एक पत्र डोकावून बघत होतं..”लोकं लिहायला विसरली का नाती विसरली ?”,जुनं जीर्ण पिवळसर पत्र जणू मला विचारत होतं,“हल्ली माझा मीच झोपेत चालत असतो, जमलेली माझ्यावरची धूळ साफ करत असतो.पण तरी मोबाईल सारखा पाॅश दिसत नसतो;ओल्ड फॅशन वाटतो.”टपकन माझ्या डोळ्यातला पाण्याचा थेंब त्या पत्रावर पडला.पत्रांनी किती मैत्रिणी होत्या जोडल्या .किती आठवणी होत्या आपल्या या पत्रांत दडल्या. कसं सांगू पत्राला तुला नाही रे विसरले पण या मोबाईल मध्ये थोडी हरवले.म्हणून आज परत पत्र लिहायला बसले.आठवतात ना तू मला नि मी तुला लग्ना आधी लिहिलेली पत्रं.त्यावेळी मोबाईल तर नव्हताच पण लॅन्ड लाइन सुध्दा महाग वाटायचा.टेलिफोन बूथवरून करायचास तू कधीतरी फोन मला.त्यात तुझं डिफेन्स ट्रेनिंग. कडक शिस्तबद्ध. त्यामुळे फोनवरची काही मिनिटं तुझा आवाज ऐकून रडण्यात जायची.मग तू समजूत घालायचास.तुझी तब्येत बरी नसली तरी लपवत हसत बोलायचास. आपल्या दोघातलं अंतर खूप जाणवायचं फोनवर.पण पत्र लिहिताना अंतर कमी...

कथा- गत जन्म शोधताना भाग - १

Image
गत जन्म शोधताना लहान मुलींचा घोळका खेळत होता.त्यादिवशी संध्याकाळी नेमकी अमावस्या होती. दिवेलागणीला वेळ झाली होती पण पोरींचा लपंडावाचा खेळ चांगलाच रंगला होता.प्रियावर डाव होता.डोळ्यावर पट्टी बांधून ती लपलेल्या मैत्रिणींना शोधू लागली.मोकळं मैदान आणि पलीकडे पडकी काही घरे.तिथे सध्या कुणीच रहात नव्हतं.सुमारे  पंधरा मिनिटं बिचारी प्रिया शोधत  होती पण कुणीच मैत्रीण आऊट होईना.त्या झाडावर चढल्या होत्या .काही सिमेंट पाइपलाइन मध्ये लपल्या होत्या.प्रिया उलट्या दिशेने चालत चालत त्या पडक्या घरापर्यंत पोहोचली. प्रिया दारातून आत गेली. एका खोलीतून दुसऱ्या खोलीत आणि तिने घाबरून डोळ्यांवरची पट्टी काढली. पोरींचा हसण्याचा आवाज मंद ऐकू येत होता.एक जिना चढून प्रिया आवाजाच्या दिशेने जात होती.समोर तिला परकर पोलक्यातल्या दोघी तिघी पळत जाताना गायब झालेल्या दिसल्या.ओळखीच्या होत्या का त्या? पण नीट समोर का येत नव्हत्या? पुन्हा पैंजण वाजले कुणीतरी धावत होतं .प्रियाने पाहिलं एकजण खांबाआड लपून तिला खुणेने ये असं म्हणत होती.प्रिया भारावून पुढे पुढे चालत होती आणि तितक्यात तिच्या लपलेल्या मैत्रिणी मा...

कथा - वाडा चिरेबंदी

Image
कथा - वाडा चिरेबंदी रामू गड्याने तांबडं फुटताच वाड्याचा शिसवाचा दरवाजा उघडला. रखमाने वाड्यातील एक एक करून सारे कंदील मालवले.अंगण सारवून सडा घातला. विठू दुधाची धार काढायला गोठ्यातील गाईंकडे गेला.रखमा शेणगोठा आटोपून चूल पेटवतच होती तेवढ्यात सुशिलाबाईंनी चहासाठी आवाज दिला. सुशिलाबाईंची सकाळपासून गडबड चालू होती. गुरुपौर्णिमेचाउत्सव म्हणजे भक्तीचा लोट वहातअसे शिर्डीतील साईबाबांच्यादर्शनाला.सुशिलाबाईंसारख्या अतिशय साध्वी प्रेमळ माऊलीला साईबाबांच्या दर्शनाची आस लागली होती. सुधाकरराव काटे सुशीलाबाईंचे यजमान तलाठी होते.अधिकार आणि श्रीमंतीचा डौल त्यांच्यात नेहमी दिसे. राहत्याचा पूर्वजांचा वाडा अगदी छान जपला होता त्यांनी. दगडी बांधकाम, तुळशीवृंदावन, बाजूला शेतातून आलेली धान्याची पोती,अंगणात विहीर, माजघर  अशा पंधरा एक खोल्यांचा वाडा. शिर्डीपासून एक दोन किलोमीटर अंतर होतं राहता गावाचं. राहत्याच्या द्राक्षाच्या बागा त्यांच्याच मालकीच्या. सुख पाणी भरत होतं म्हणा ना वाड्यात. कमतरता होती एका गोष्टीची.ती म्हणजे पन्नाशी उलटली तरी सुशिलाबाई वारस देवू शकल्या नव्हत्या या वाड्याला.आता तर त्यांनी आशा सोडल...

कथा क्रमांक - ८ सोळावं वरीस

Image
 सोळावं वरीस मानसीचा केंद्रीय विद्यालयातील पहिलाच दिवस.नवीन नोकरीतील उत्साह ,विद्यार्थ्यांविषयी कुतूहल असं मनात संमिश्र भाव येत होते तिच्या. मानसी काहीशी कडक तरी शांत दिसणारी शिक्षिका होती.  तिला व्यक्तिमत्त्व खुलेल असं रहायला आवडे.पस्तीशीतील असूनही ही टीचर शाळेतील मुला मुलींची पटकन मैत्रीण बनली. अकरावी बारावीतील ही सोळा सतरा वर्षांची मुलं.यानंतर त्यांच्या आयुष्याला वेगळं वळण मिळणार असतं.त्यामुळे मानसी पण अधिक मन लावून शिकवायची.  मानसीचा विषय होता भौतिकशास्त्र.विद्यार्थ्यांना हा कठीणच वाटायचा रसायनशास्त्र व जीवशास्त्र यांच्यामानाने. इंजिनिअरिंगचं ध्येय असणारी काही हुशार मुलं होती तिच्या वर्गात. त्यातच “तो”ही होता…आदित्य.अतिशय हुशार, शांत आणि महत्वकांक्षी मुलगा. मानसीला खरं म्हणजे आदित्यच्या क्लासवर शिकवताना दडपण यायचं.आय.आय.टी.पातळीवरचे  प्रश्न चुटकीसरशी सोडवणारी ही बॅच होती.त्यामुळे तिच्या त्यांच्याकडून अपेक्षा उंचावलेल्या होत्या.बोर्डात नव्व्याण्णव टक्केंच्यावर मार्क नक्की मिळवणार ही मुलं.आदित्य तर दहावीतही बोर्डात आला होता. त्यादिवशी बारावीची शाळेची चाचणी परीक्षा ...

कथा क्रमांक -५ ती

Image
                     ती शाळेतून आज बर्‍याच दिवसांनी मीनल वेळेत निघाली होती. बायोमेट्रिक पंच करून कार पार्किंग कडे वळणार तितक्यात तिला आठवी “अ”मधील प्रिया अजूनही शाळेच्या ग्राउंडवर रेंगाळलेली दिसली.मीनलने प्रियाला सायकल नाही आणली का आज? मी सोडून का घरी विचारताच प्रिया नको म्हणाली. मैत्रीण येतेय तिची वाट बघतेय असं सांगितल्यावर मीनल कार काढून निघाली खरी.पण तिच्या डोक्यातून प्रियाचा विचार काही केल्या जाईना.आणि मग एकदम मीनलला त्यादिवशीचा सायन्सचा पिरियड आठवला.त्यादिवशी घडलं असं की… ती सायन्स टीचर असल्याने तिने नेहमीप्रमाणेच ओ.एच.पी.वर स्लाइड्स दाखवत शिकवायला सुरुवात केली.कधी कधी स्मार्ट बोर्डावर शक्य नसेल पुरेशी माहिती  व स्पष्टीकरण तर प्रोजेक्टर वापरावा लागे.आजचा टाॅपीक होता “लाइफ प्रोसेसेस इन ह्यूमन बिइंग - 1) रिप्राॅडक्टशन स्लाईड वर गुणसूत्रे,पुरूष स्त्री अवयवांचे जीवशास्त्रीय विश्लेषण सुरू होते.वर्गातील मुले मुलींकडे बघून हसत होती. कमेंट्स पास करत होती.मुली काहीशा अवघडून लेक्चर ऐकत होत्या.त्यातील एका ग्रुपकडे मीनलचं लक्ष सतत जात...

कथा ४ - विटाळ

Image
                    कथा ४ - विटाळ  गौरीगणपतीचा सण आणि काही केल्या पाऊस काही उघडत नव्हता.कोकणातला पाऊस दारिद्र्याने पिचलेल्या माणसाला सवयीचा झाला होता.पावसाची भीती फक्त तुम्हाआम्हालाच.या पावसातही वेंगुर्ल्यातील घराघरात बाप्पाच्या आगमनाची तयारी सुरू होती. पार्वती आजींची लेक, नातू , जावई खास गणपतीकरता मुंबईहून आले होते वेंगुर्ल्यात. पार्वती आजी चुलीपाशी न्याहारीची तयारी करत होत्या. एकीकडे चहासाठी आधण ठेवलेले होते.सूनबाई देवपूजेसाठी बागेत फुलं आणायला गेली ती एक तास झाला तरी परतली नव्हती. मुलगा कालचा रात्रपाळीच्या ड्यूटीवरून आला नव्हता.इकडं ओढ्याचं पाणी वाढत चाललं होतं. तेवढ्यात पार्वती आजींची सून केतकी आली.आजींच्या नातवाने मामी आलीऽऽ म्हणून घरात वर्दी दिली.थोडी भिजली होती केतकी पावसात.आजी ओरडल्या केतकीला, “आज दुपारी जेवणं आटोपली की गणपतीची आरास करायला घ्या गं.पुरुष माणसं गणेशाची मूर्ती संध्याकाळी घेऊन यायचीत.न्याहारी आटोपून स्वयंपाकाला लागू. तिघीजणी बायका मिळून पटापट आवरू.”आजींचा उत्साह ओसंडून वहात होता.केतकी दारापाशी तशीच उभी होती.आज...