अनामिका

 @ श्रध्दा ( अनामिका )

  तुझी वाट बघताना पावसाचा थेंबही नव्हता… तरी निसर्ग भिजवत होता बेधुंद,बेफिकीर  तरंगणारं मन होतं…. आठवणींचा परिमल होता… बागेत मोगरा फुलला होता… सप्तरंगांची उधळण करणारा नभी इंद्रधनु होता छत्री न घेता….भिजवत मनाला मनसोक्त  त्या ओल्या उन्हात  रात्रभर पाऊस पडून गेल्यावरच्या… त्या पावसानंतरच्या उन्हात  श्वास उमलून टाकणाऱ्या त्या कोवळ्या उन्हात…मी चिंब  झाडांवर ते पडताना.. दिसत होता हिरवा रंग उन्हाचा  अन् गुलाबी रंग मनाचा ओंजळीत घेऊन भरलं उन्हाला  जणू अलगद पालवी फुटली होती रित्या मनाला सार्‍या सृष्टीला जसा मोहर आलेला …. असं ओलेतं ऊन ..त्याचा बिलगलेला स्पर्श  अंतरंग ओलंचिंब करणारा … तुझ्या येण्याची चाहूल जशी …                          @ Shraddha

   26 मार्च महाकवी यांचा स्मृतिदिन  कवी ग्रेस स्मृतिप्रीत्यर्थ 🙏🏼 लताबाईंनी आपला स्वरसाज चढवलेली आणि पंडीत हृदयनाथ मंगेशकरांनी संगीतबद्ध केलेली ही कविता...     कवी ग्रेस यांची कविता : भय इथले संपत नाही | Poet : Grace                        भय इथले संपत नाही मज तुझी आठवण येते मी संध्याकाळी गातो तू मला शिकविली गीते ते झरे चंद्रसजणांचे ती धरती भगवी माया झाडांशी निजलो आपण झाडांत पुन्हा उगवाया तो बोल मंद हळवासा आयुष्य स्पर्शुनी गेला सीतेच्या वनवासातील जणू अंगी राघव शेला स्तोत्रात इंद्रिये अवघी गुणगुणती दुःख कुणाचे हे सरता संपत नाही चांदणे तुझ्या स्मरणाचे त्या वेली नाजुक भोळ्या वाऱ्याला हसवुन पळती क्षितिजांचे तोरण घेउन दारावर आली भरती देऊळ पलिकडे तरिही तुज ओंजळ फुटला खांब थरथरत्या बुबुळांपाशी मी उरलासुरला थेंब संध्येतिल कमळासम मी नटलो शृंगाराने देहाच्याभवती रिंगण घालती निळाइत पाने ते धुके अवेळी होते की परतायाची घाई मेंदूतुन ढळली माझ्या निष्पर्ण तरुंची राई              ...

  तुषार जोशी यांच्या काही कविता 1) मी अमिताभ बच्चन आहे आता तू सिलसिलातल्या रेखासारखी केसांची घनदाट सावली माझ्या चेहऱ्यावर धर हे ऐकताच कळते मला बऱ्यापैकी रोमँटीक मुडमधे आलिये स्वारी तर मी कुठेही कमी पडणार नसते हां मी म्हणते एक मिनिट हं मग आरशासमोर येऊन केस मोकळे सोडून आठवणीने कवळ्या लावून घेते (अमिताभ ने आधीच लावलेल्या असतात) दूर कुठेतरी रेडीयोवर नीला आँसमाँ सो गया वाजायला लागतं तुझं डोकं मांडीवर घेताच सगळं आयुष्य आठवायला लागतं तुझ्या चेहऱ्यावर केसांची (उरलेल्या) सावली धरताना झालेलं रोमांचित आयुष्य सुगंधित होऊन जातं मग वेड्या अमिताभच्या डोळ्यात टचकन पाणी येतं तो म्हणतो किती किती तुझ्यासाठी करायचं राहून गेलं तेव्हा त्याचा चेहरा हातात धरून मी म्हणते अमित, तू माझा आहेस हेच तर किती किती दिलंस रे आता खरंच कशाची गरज उरते? ती रात्र सुगंधात न्हाऊन धुंद नशेत सरते.            तुष्की नागपुरी   2)      एकच डेयरी मिल्क  बस स्टाप वर भेटीन बघ वेळेवरती येशील ती मोरपंखी रंगाची सुंदर साडी नेसशील . मग नेहमीसारखे शेवटचा स्टॉप घेऊ बसमध्ये मनसोक्त सग...

  वाचशील का तू  तुझेही डोळे शोध घेताहेत ना.. सत्यात लपलेल्या असत्यतेचा… वाचून बघ मग भयभीत मनाला … हळूच उलगड पदर मनाचा उसवून झालर पुन्हा एकदा…. सांग वाचशील ना तू पुन्हा एकदा कोंडलेला अंधार तमाचा… अज्ञात वाटेवरील पाऊलखुणां संवादामधील निशब्द मौनता…. श्वासांमधील नीरव शांतता….. शाश्वतामधील अशाश्वतता… प्रसन्नेतेमधील उदासीनता… कोर्‍या कॅनव्हासवरील अदृश्य चित्रांची… रंगहीनता… वाचशील ना तू.. शून्यामधील अर्थशून्यता अन् पोकळीतील व्याप्त…. गूढता… ओढीतील अलिप्तता अन्  बंधनातील मुक्तता… तुला न भासे शब्दांची भाषा असतात ना तुजपाशी हमेशा तुझ्या मनाच्या कविता…..        @ Shraddha            ( अनामिका)

 नेमकी कशी माझी कविता साधी सुधी सात्विक कविता…. स्वच्छंद, निरागस… कोवळ्या,अल्लड भावनांची माझी कविता… खळाळत्या झऱ्यासारखी ..निखळशुभ्र वनमालेसारखी फुलापानांनी नटलेली… मनाच्या हिंदोळ्यावर डुलणारी माझी कविता… तपस्विनीसम …तेजःपुंज  माझी कविता शांत, अलिप्त, गंभीर… मनमोहक… विविध रुपातील माझी कविता…  रुपकात, अलंकारात, वृत्तात, यमकात सजलेली कविता… उपमा लेवून थिरकली कविता नयनकमल झाले डोळियांचे फुलांची पखरण जणू झाल्या चांदण्या ओठ जाहले ...देठचि पारिजातकाचे….  वदन गमे ..…जसे रुप चंद्रमाचे थोडी अनोळखी भासली… मजला  माझ्याच लेखणीतील कविता..जेव्हा अलंकार आभूषणे ल्याली कविता  वीणेतून अवतरली ..सरस्वती देवता  माझीच कविता. .. मंदिरातील देवदासी …ही कविता स्वर्ग लोकीची जणू अप्सरा ..ही कविता तुमच्या माझ्या हृदयातील सम्राज्ञी… ही कविता               @ Shraddha                   ( अनामिका)  

 1)  मग माझा जीव तुझ्या   दुःखाच्या वाटेवर गाव तुझे लागले थबकले न पाय तरी, ह्र्दय मात्र थांबले वेशीपाशी उदास हाक तुझी भेटली अन माझि पायपीट डोळ्यातून सांडली मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर वणवणेल अन माझी हाक तुझ्या अंतरात हुरहुरेल मी फिरेन दूर दूर तुझिया स्वप्नात चूर तिकडे पाउल तुझे उंबर्यात अडखळेल विसरशील सर्व सर्व आपुले रोमांच पर्व पण माझे नाव तुझ्या ओठांवर हुळ्हुळेल सहज कधी तू घरात लावशील सांजवात माझेही मन तिथेच ज्योती सह थरथरेल जेंव्हा तू नाहशील दर्पणात पाहशील माझे अस्तित्व तुझ्या आसपास दरवळेल जेंव्हा रात्री कुशीत माझे घेशील गीत माझे तारुण्य तुझ्या गात्रातून गुणगुणेल मग सुटेल मंद मंद वासंतिक पवन धुंद माझे आयुष्य तुझ्या अंगणात टपटपेल – सुरेश भट 2) सुन्या  सुन्या मैफीलीत माझ्या सुन्यासुन्या मैफिलीत माझ्या तुझेच मी गीत गात आहे अजूनही वाटते मला की, अजूनही चांदरात आहे उगीच स्वप्नात सावल्यांची कशास केलीस आर्जवे तू ? दिलेस का प्रेम तू कुणाला तुझ्याच जे अंतरात आहे ? कळे न तू पाहशी कुणाला ? कळे न हा चेहरा कुणाचा ? पुन्हा पुन्हा भास होत आहे तुझे हसू आरशात आहे ! उगाच देऊ नकोस हाक...

  परीसस्पर्श  आजही याद येते… ती मंतरलेली रात्र …. नुकतीच येऊन गेलेली वळवाची सर  शिंपणामुळे दरवळणारा मृदगंध…. रातराणीचा सुवास..  अन् रूंजी घालणारा तुझा श्वास … त्तुझा झालेला परीसस्पर्श …. जणू सतारीची तार छेडताना होतो … तसा माझ्या तनूचा लयबद्ध कंप….की देहातून उतरणारी नक्षी… तुझ्या नि माझ्या अंतरांना जोडणारी… हृदयात उसळणाऱ्या अमृत धारा… मध्येच लख्ख प्रकाशात आपलं अस्तित्व दाखवणार्‍या सौदामिनीचा लोळ मी कोमेजून जाईन की काय  या भयाने आवेगात मला  तुझ्या विळख्यात ऊब देणारी तुझी मिठी….आणि त्यात कैद तू आणि मी….आजही… फुलाफुलांत पेंगते आहे ती  रात….       @ Shraddha (अनामिका)

 नव्याने मौनात व्यक्त होणं… वाच तूही नव्याने.... शब्दांपलीकडील भाषा  वाच ना नव्याने…. उत्कट क्षणांची  हीच रे परिभाषा डोळ्यांत तू माझ्या …. वाच ना नव्याने.. झंकार या तनूतील वाच तू नव्याने… हुंकार या गात्रात.. भर तू नव्याने…. प्रीत ही अबोल… जप तू नव्याने…. स्पंदनांची भाषा वाच तू नव्याने…. स्वरतरंगात या तुझ्या लहरींत या तुझ्या हरवल्या मनास माझ्या  वाच ना नव्याने सोड हट्ट आता निज तूही विसावूनी  माझ्यात आज नव्याने…                @Shraddha (अनामिका)