आंबटगोड


                  आंबटगोड


आई काहीतरी गोड कर ना

अगं.. जरा अगोड 

सूनबाईऽऽऽ विदाऊट शुगर

अख्खं आयुष्य आई बिचारी

गोड ..अगोड करत होती

 साधं वरण तर कधी फोडणीचं.. 

हवं नको बघत होती.  

आमसूल की चिंच? ही तारेवरची कसरत रोज उठून करत होती…

आई बिचारी प्रत्येकाला रोज आवड विचारत होती..दही घालून, बिना दह्याची कोशिंबीर वाढत होती..

आवडी सार्‍यांच्या प्रेमाने ती हमखास जपत होती.मात्र …एक दिवशी आई सारं काही विसरली..

आंबट गोड करता करता आपलीच चव विसरली..

कुणी नाही विचारलं तरी ….

मला काहीही आवडतं.स्वतःशीच म्हणाली.

स्वतःसाठीही जगायचं असतं हे पण विसरली…

आवडता रंग,आवडीचा पदार्थ, आवडता सिनेमा, आवडतं गाणं…सारं सारं विसरली.मी विचारलं “आई, तुला काय आवडतं?” तर आश्चर्याने

माहीत नाही म्हणाली..विचारच केला नाही गं म्हणाली… तेवढा वेळही नाही म्हणाली.

कुणी कधी मला तसं विचारलं नाही म्हणाली…

मला सगळंच आवडतं असं सहजतेने म्हणाली.. 

 मी तिला विचारलं म्हणून मलाच थॅंक्स म्हणाली…कसनुशी हसली अन्

पदराने डोळे पुसताना.. कचरा गेलाय म्हणाली..आंबटगोड करताना आई ॲक्टींगही विसरली.

वळून तिला पाहताना केविलवाणी वाटली….

     ©️®️Shraddha Sudame 

   














Comments

  1. Vivek Ughade10 December 2024 at 01:20

    खरंच आई अशीच असते. फक्त दुसऱ्यासाठी खास करून मुलांसाठी आणि नवऱ्यासाठी मर मर मरते.
    छोटी असल्याने मुलांना काळात नाही तिची
    सहनशीलता, तीच sacrifice, तिची अफाट काम करण्याची शक्ती.
    किती सुंदर आणीसोप्या शब्दात तू शब्दांकन
    करतेस.
    तू शब्दांची jadugarni आहेस.
    तुझे कसे आणि किती कौतुक करावे कळत नाही.
    खूपच सुंदर निव्वळ अप्रतिम.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

कथा३ - बकुळीचा गजरा

Image
बकुळीचा गजरा   थकलीस का ग कुसुम? जेव्हा आजी नातवांना खाली स्कूल बसपाशी सोडून आल्या तेव्हा नानांनी आपल्या बायकोला विचारलं. आजींनी हसून मानेनेच नाही म्हटलं. घर रिकामं झालं होतं.अकरा वाजेपर्यंत नुसती गडबड. सून, मुलगा दोघांची ऑफीसात जायची तयारी.त्यात नातू आणि नात हायस्कूलात आता त्यामुळे वाढलेला अभ्यास. त्यांची तयारी,डबे.सगळ्या कामांना बाई होती .त्यामुळे कुसूम आजी आणि नानांना तो भार पडायचा नाही.पण आताशा दोन बेडरूम फ्लॅट लहान पडू लागला होता. मुलांना अभ्यासाकरता स्वतंत्र खोली असणं गरजेचं झालं होतं.त्यामुळे सून मुलगा यांत रविवारी वरचेवर हल्ली वाद होत.घरातील शांतता लोपली होती.नोकरी असूनही दोघांची मुंबईत मोठं घर घेणं अशक्य होतं.त्यात मुलांच्या ट्यूशन्सची अमाप फी,महिन्याचा खर्च, आजी आजोबांची औषधं अवघड होत चाललं होतं.हे कुसूम आजी आणि नानांना स्पष्ट दिसत होतं. आपलं ओझं होऊ लागलंय किंवा आपली अडचण आपल्या मुलाच्या संसारात होतेय असं त्यांना जाणवू लागलं.आणि म्हणूनच गेले कित्येक दिवस चाललेल्या या ओढाताणीला त्यांनी पूर्णविराम दिला होता.अगदी कोणालाही न कळू देता काळजावर दगड ठेवून एक निर्णय ...
Read more

कथा २ - ऋणानुबंध

Image
 कथा - ऋणानुबंध  हुश्श…लागलं एकदाचं घर.नवीन शहर,भाडेतत्त्वावर घेतलेलं घर, अनोळखी लोकं. त्यात मला नुकताच चवथा महिना सुरु झालेला.गायनॅकॉलॉजिस्ट शोधण्यापासून सुरुवात.प्रचंड दडपण आलेलं.घरकामाला मोलकरीण शोधणे ,मोठीची नवीन शाळेत ॲडमिशन घेणे हैराण झाले असताना दमून रात्री लगेचच झोप लागली. सकाळी डोअर बेल वाजल्याने जाग आली.दारात एक तिशीतली बाई उभी होती.”तुमी नवीन आल्यात ना हिथं? मी कामच हुडकंत व्हते ताई.”सुनिता नाव होतं तिचं.माझ्या घराच्या जवळच रहात होती. चक्क अंबाबाईने माझं ऐकलं.माझी मदतनीस पाठवली होती.लगेच मी सुनिताला कामाला लावून घेतलं. सुनिताचं काम एकदम चोख होतं. आपलंच घर समजून काम करायची. लहान तीन मुलगे तिला.नवरा हिच्याच कमाईवर होता.तरी हिच्यावर पाळत ठेवायचा.” लई संशय घेतो ताई .घरी जायला कधी उशीर झाला तर पोत्यात बांधून राधानगरीच्या धरणात सोडून देईन म्हणतो ताई”  माझं मन सुनिताच्या गोष्टी ऐकून गलबलून येई.मी म्हणायची तिला आम्ही इथून गेलो की तू पण आमच्याबरोबर कोल्हापूर सोडून आमच्या गावी चलशील. ती कसनुसं हसत कामाला लागे. सुनिताच्या हाताला चव होती.मला आणि होणाऱ्या बाळाला त्रास होणार...
Read more

पहचान “स्त्रीत्व” की

Image
पहचान “स्त्रीत्व” की शायद मैं अच्छी माँ नही बन पायी…लेकीन मैंने कोशिश बहुत की थी. रसो॓ई,नाश्ता और घर के सारे काम निपटाकर फिर ऑफीस जाती थी आज भी ऑफीस की तैयारी में लगी थी..रोज सुबह की तरह मुझे जाना था.वक्त पे पहुंचना जरूरी था.. आसान नही था…बिल्कुल आसान नही था मेरे लिए नन्हे हाथोंमें पकडा मेरा आंचल कोमल उंगलींयोंसे छुडा लेना…वही मां का आंचल जो बेटी की ढाल होती है.. क्या मैं खुदगर्ज हो गयी थी! मैं रोज ममता की परीक्षा देती थी…  “माँ ऽऽ मुझे भी ले चलो तुम्हारे साथ..” सुन रही थी मैं मेरी बेटी की रोने की आवाज… फिर भी ॲक्सिलेटर का स्पीड बढाकर स्कूटर से मैं चल पडी. मूडकर देेखने की हिम्मत नही थी मुझमें.. मैं कमजोर नही पडना चाहती थी.. कितनी बेरहम थी ना मैं? क्यू मैं नोकरी कर रही थी? पैसा कमाना जरूरी नही था…बिल्कूल नही…दहलीज के उस पार जाना इतना जरूरी था? फिर क्यू?...किस तरह सवालों के जवाब दू मैं?कैसे समझाऊं? पैसों से भी ऊपर होता है खुद का अस्तित्व! खुद की पहचान… मेरा वजूद… लेकीन अब….जब मैं दहलीज के इस पार बैठी हू.. उम्र के इस पडाव पर आज जब पीछे मूडकर देखती हूं एकही सवा...
Read more