बाबा

 दगडाच्या पाटीवर अ आ ई गिरवताना, पाढे, उजळणी पासून.. अगदी शाळेच्या पहिल्या दिवसापासून हात धरून वळण  लावणारा बाबा… 

गणवेषखरेदीपासून नवीन पुस्तकांच्या खाकी कव्हर पर्यंत बरोबर असणारा बाबा. आपल्या बालपणी सोसलेले चटके आपल्या लेकरांना बसू न देणारा, "कुणी घर देेता का घर "म्हणत आपल्या बालपणी अनाथालयात राहिलेला बाबा पोटच्या पोरांना मात्र सदैव तळहाताच्या फोडासारखा जपत आला.काय सांगू बाबा तुमचं बालपण तुमच्याकडून ऐकलं की अजूनही डोळे डबडबतात या लेकीचे ... 

 कसं लिहू या चार ओळींत , डायरीतील एका पानावर जन्मापासून सारं काही जे एका बाबानं लेकरांसाठी केलं… 

शाळा ते काॅलेजपर्यंत हा वटवृक्ष सावलीसारखा असायचा सतत लेकीबरोबर असणारा बाबा…

बघता बघता  दिवसामागून  दिवस , महिने , वर्ष भुर्रकन उडाली.

आणि एक दिवस परकर पोलक्यातली ही लेकही माहेरच्या घरट्यातून उडाली. कळलंच नाही कधी प्रगतिपुस्तकावर सही करता करता  लग्न पत्रिकांवर नाव लिहू लागले बाबाचे हात…प्रथमच त्यावेळी थरथरल्यासारखे वाटले  बाबा तुमचे हात...

कन्यादान करताना किती वेळा डोळे पुसत होतात तुम्ही बाबा..लेकीसाठी झुकत होतात, वाकत होतात… त्यावेळी हा वटवृक्ष थकलेला वाकलेला अजिबात आवडत नव्हता या लेकीला बघायला कारण तो कल्पवृक्ष होता ...या लेकीचा कल्पवृक्ष आता वयोवृद्ध  झालाय, त्याच्या सावली देणाऱ्या विस्तीर्ण  फांद्या आताशा वाकल्यात, बाहू पसरत भुईसपाट झाल्यायेत.. तरी ओरबडताहेत बापाला पोटचे स्वार्थी गोळे,उन्हा तान्हात रस्त्यावर म्हातारा बाप  फिरू लागलाय,झालं माहेर आता परकं लेकीला, उघड्या डोळ्यांनी लेेक एकट्या बापाकडे पाहतेय, छप्पर देतं का छप्पर म्हणत  बाप आभाळाकडे पाहतोय ,आपल्या  जवळच्या माणसांनी बापाचा नटसम्राट केलाय...

   ©️®️श्रध्दा सुदामे 
















Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

कथा३ - बकुळीचा गजरा

Image
बकुळीचा गजरा   थकलीस का ग कुसुम? जेव्हा आजी नातवांना खाली स्कूल बसपाशी सोडून आल्या तेव्हा नानांनी आपल्या बायकोला विचारलं. आजींनी हसून मानेनेच नाही म्हटलं. घर रिकामं झालं होतं.अकरा वाजेपर्यंत नुसती गडबड. सून, मुलगा दोघांची ऑफीसात जायची तयारी.त्यात नातू आणि नात हायस्कूलात आता त्यामुळे वाढलेला अभ्यास. त्यांची तयारी,डबे.सगळ्या कामांना बाई होती .त्यामुळे कुसूम आजी आणि नानांना तो भार पडायचा नाही.पण आताशा दोन बेडरूम फ्लॅट लहान पडू लागला होता. मुलांना अभ्यासाकरता स्वतंत्र खोली असणं गरजेचं झालं होतं.त्यामुळे सून मुलगा यांत रविवारी वरचेवर हल्ली वाद होत.घरातील शांतता लोपली होती.नोकरी असूनही दोघांची मुंबईत मोठं घर घेणं अशक्य होतं.त्यात मुलांच्या ट्यूशन्सची अमाप फी,महिन्याचा खर्च, आजी आजोबांची औषधं अवघड होत चाललं होतं.हे कुसूम आजी आणि नानांना स्पष्ट दिसत होतं. आपलं ओझं होऊ लागलंय किंवा आपली अडचण आपल्या मुलाच्या संसारात होतेय असं त्यांना जाणवू लागलं.आणि म्हणूनच गेले कित्येक दिवस चाललेल्या या ओढाताणीला त्यांनी पूर्णविराम दिला होता.अगदी कोणालाही न कळू देता काळजावर दगड ठेवून एक निर्णय ...
Read more

कथा २ - ऋणानुबंध

Image
 कथा - ऋणानुबंध  हुश्श…लागलं एकदाचं घर.नवीन शहर,भाडेतत्त्वावर घेतलेलं घर, अनोळखी लोकं. त्यात मला नुकताच चवथा महिना सुरु झालेला.गायनॅकॉलॉजिस्ट शोधण्यापासून सुरुवात.प्रचंड दडपण आलेलं.घरकामाला मोलकरीण शोधणे ,मोठीची नवीन शाळेत ॲडमिशन घेणे हैराण झाले असताना दमून रात्री लगेचच झोप लागली. सकाळी डोअर बेल वाजल्याने जाग आली.दारात एक तिशीतली बाई उभी होती.”तुमी नवीन आल्यात ना हिथं? मी कामच हुडकंत व्हते ताई.”सुनिता नाव होतं तिचं.माझ्या घराच्या जवळच रहात होती. चक्क अंबाबाईने माझं ऐकलं.माझी मदतनीस पाठवली होती.लगेच मी सुनिताला कामाला लावून घेतलं. सुनिताचं काम एकदम चोख होतं. आपलंच घर समजून काम करायची. लहान तीन मुलगे तिला.नवरा हिच्याच कमाईवर होता.तरी हिच्यावर पाळत ठेवायचा.” लई संशय घेतो ताई .घरी जायला कधी उशीर झाला तर पोत्यात बांधून राधानगरीच्या धरणात सोडून देईन म्हणतो ताई”  माझं मन सुनिताच्या गोष्टी ऐकून गलबलून येई.मी म्हणायची तिला आम्ही इथून गेलो की तू पण आमच्याबरोबर कोल्हापूर सोडून आमच्या गावी चलशील. ती कसनुसं हसत कामाला लागे. सुनिताच्या हाताला चव होती.मला आणि होणाऱ्या बाळाला त्रास होणार...
Read more

पहचान “स्त्रीत्व” की

Image
पहचान “स्त्रीत्व” की शायद मैं अच्छी माँ नही बन पायी…लेकीन मैंने कोशिश बहुत की थी. रसो॓ई,नाश्ता और घर के सारे काम निपटाकर फिर ऑफीस जाती थी आज भी ऑफीस की तैयारी में लगी थी..रोज सुबह की तरह मुझे जाना था.वक्त पे पहुंचना जरूरी था.. आसान नही था…बिल्कुल आसान नही था मेरे लिए नन्हे हाथोंमें पकडा मेरा आंचल कोमल उंगलींयोंसे छुडा लेना…वही मां का आंचल जो बेटी की ढाल होती है.. क्या मैं खुदगर्ज हो गयी थी! मैं रोज ममता की परीक्षा देती थी…  “माँ ऽऽ मुझे भी ले चलो तुम्हारे साथ..” सुन रही थी मैं मेरी बेटी की रोने की आवाज… फिर भी ॲक्सिलेटर का स्पीड बढाकर स्कूटर से मैं चल पडी. मूडकर देेखने की हिम्मत नही थी मुझमें.. मैं कमजोर नही पडना चाहती थी.. कितनी बेरहम थी ना मैं? क्यू मैं नोकरी कर रही थी? पैसा कमाना जरूरी नही था…बिल्कूल नही…दहलीज के उस पार जाना इतना जरूरी था? फिर क्यू?...किस तरह सवालों के जवाब दू मैं?कैसे समझाऊं? पैसों से भी ऊपर होता है खुद का अस्तित्व! खुद की पहचान… मेरा वजूद… लेकीन अब….जब मैं दहलीज के इस पार बैठी हू.. उम्र के इस पडाव पर आज जब पीछे मूडकर देखती हूं एकही सवा...
Read more